1. Podejrzewam, że moje dziecko bierze narkotyki. Co mam robić?


2. Moje dziecko jest uzależnione, ale nie chce się leczyć. Jak z nim postępować?


3. Dlaczego moje dziecko zaczęło brać narkotyki?


4. Jak wygląda terapia w ośrodku uzależnień?


5. Nie zażywam narkotyków. Po co mam chodzić na terapię dla osób współuzależnionych?

1. Podejrzewam, że moje dziecko bierze narkotyki. Co mam robić?

Najlepiej zwróć się po pomoc do specjalisty - terapeuty uzależnień. Specjalista określi stopień uzależnienia twojego dziecka i rozpocznie terapię. Nie czekaj, aż problem narośnie i dziecko bardziej się uzależni.

Powrót na górę strony

2. Moje dziecko jest uzależnione, ale nie chce się leczyć. Jak z nim postępować?

Jednym z zadań rodziców jest pokazanie dziecku przykrych konsekwencji brania narkotyków. Ponieważ tłumaczenia nie dają żadnych rezultatów, przejdź od słów do czynów:
- ustal zasady funkcjonowania w domu (godziny powrotu dziecka do domu, wykonywanie przez nie obowiązków domowych, niestosowanie agresji),
- pozwól aby dziecko ponosiło odpowiedzialność za swoje zachowanie (niech samo spłaca swoje długi, opłaca mandaty, kary),
- konsekwentnie egzekwuj zasady, gdy dziecko łamie reguły (złóż w sądzie prośbę o nakaz leczenia, zgłaszaj na policję przypadki przemocy wobec domowników),
- chodź na spotkania rodzin osób uzależnionych "Powrót z U". Wzmacniaj swoją psychikę i ucz się, jak motywować dziecko do leczenia.

Powrót na górę strony

3. Dlaczego moje dziecko zaczęło brać narkotyki?

Trudno dać jednoznaczną odpowiedź. Może sięgnęło po nie, bo:
- poszukiwało nowych, przyjemnych wrażeń;
- chciało uwolnić się od stresu, napięć lub problemów;
- chciało być zaakceptowane przez grupę.

Powrót na górę strony

4. Jak wygląda terapia w ośrodku uzależnień?

Leczenie w ośrodku polega na zmianie myślenia na temat własnej osoby, otoczenia i sytuacji dotykających osobę wychodzącą z nałogu oraz przemianie jej reakcji emocjonalnych. Osoba lecząca się musi nauczyć się radzić sobie w trudnych i stresujących sytuacjach w sposób konstruktywny, a nie poprzez zażycie narkotyku.
W ośrodkach programy leczenia opierają się głównie na metodzie społeczności terapeutycznych. Proces terapii jest podzielony na kilka etapów. Przechodzenie z etapu do etapu następuje pod warunkiem nabycia pewnych umiejętności uprawniających do pełnienia określonych ról i dających przywileje określane przez całą społeczność. Osoba lecząca się nabywa umiejętności związane z pracą, jaką wykonuje na terenie ośrodka, jak również rozwija swoje umiejętności społeczne: poczucie własnej wartości, panowanie nad emocjami i inne. Leczenie jest więc trudnym procesem zmagania się z dyskomfortem psychicznym, nieprzyjemnymi emocjami i konfrontacją z innymi leczącymi się. Jest to jednak niezbędne, aby nabyć umiejętności, których brak spowodował m.in. odurzanie się, zanim osoba trafiła do ośrodka.

Powrót na górę strony

5. Nie zażywam narkotyków. Po co mam chodzić na terapię dla osób współuzależnionych?

Jeżeli usprawiedliwiasz, osłaniasz, zaprzeczasz, a nawet kłamiesz w sprawie rozmiarów problemu twojego dziecka, możesz zostać wspólnikiem jego nałogu. Możesz jednak spróbować nauczyć się kochać je taką miłością, żeby pozwolić aby doświadczało konsekwencji uzależnienia, zaczęło odczuwać cierpienie spowodowane chorobą. Może to być początkiem wychodzenia z nałogu. Nikt nie da ci gwarancji, że zmieniając siebie i swoje zachowanie, sprawisz, że twoje dziecko przestanie brać, ale jest duża szansa, że uzależniony zmieni się, kiedy problemy związane z uzależnieniem przeważą to, co uważa za przyjemność i korzyść.

Powrót na górę strony